Menu Zamknij

Rehabilitacja pacjentów po urazach rdzenia kręgowego.

rehabilitacja kręgosłup

Do najczęstszych przyczyn uszkodzenia rdzenia kręgowego zalicza się wypadki komunikacyjne, skoki do wody, upadek z wysokości.

U osób poszkodowanych naruszona zostaje sprawność fizyczna i funkcjonowanie całego organizmu, co utrudnia wykonywanie czynności życia codziennego, pracę zawodową, udział w życiu społecznym.

Proces usprawniania we wczesnym okresie pourazowym ukierunkowany jest przede wszystkimb na odzyskanie utraconych funkcji/czynności narządu ruchu.
Największe postępy w rehabilitacji osób po urazie rdzenia kręgowego dostrzegalne
są w okresie roku od zaistniałego urazu.
Pomimo, iż najlepsze efekty rehabilitacyjne uzyskuje się we wczesnym okresie pourazowym, to szansa na poprawę stanu funkcjonalnego pacjenta istnieją zawsze.

Zwiększenie siły i wytrzymałości ma kluczowe znaczenie w rehabilitacji osób po urazie rdzenia kręgowego.

Dla poprawy stanu funkcjonalnego istotne są:

  • zwiększanie siły oraz wytrzymałości kończyn górnych,
  • wzmacnianie mięśni obręczy barkowej oraz mięśni stabilizujących tułów,
  • poprawa koordynacji ruchowej,
  • wykorzystywanie mechanizmów kompensacji.

Natychmiast po uszkodzeniu pojawia się faza wstrząsu rdzeniowego (wiotka). Zwykle trwa od 3 do 6 tygodni. Objawy występują poniżej poziomu uszkodzenia. Porażenie mięśni ma charakter wiotki, napięcie mięśniowe jest obniżone. Zniesione są wszystkie rodzaje czucia.

Po okresie szoku rdzeniowego pojawia się faza uspastyczniania. Zazwyczj trwa kilka miesięcy. Spastyczność, polega na wzmoż napięcia mięśni objętych porażeniem. Odruchy stają się wygórowane, pojawiają się objawy patologiczne. Uwidacznia sie łuk odruchowy za sprawą powrotu funkcji ośrodków rdzeniowych. W miarę upływu czasu kończyny przyjmują ułożenie zgięciowe.

W zwalczaniu spastyczności pomocne są: elektroterapia, oddziaływanie temperatury, ćwiczenia fizyczne oraz wczesna pionizacja.

By osiągnąć rozluźnienie napiętych mięśni stosować można różne formy ciepła, jak i zimna. (naświetlania promieniami podczerwonymi, diatermię krótkofalową, ciepłe kąpiele: 36-38°C, zimne okłady i masaż kostką lodu).Stymulację elektryczną stosuje się w celu pobudzenia mięśni agonistycznych i antagonistycznych, co pośrednio wpływa na zmniejszenie napięcia spastycznego niedowładnych mięsni. Znaczące  jest wczesne wprowadzenie ćwiczeń biernych kończyn porażonych oraz ćwiczeń czynnych kończyn niedowładnych – o ile jest to możliwe.

 

Wczesny etap usprawniania – główne cele:

  • profilaktyka groźnych dla życia powikłań, na które chory jest narażony w wyniku zaburzeń czynności układów: oddechowego, krążenia i moczowego,
  • prowadzenie przyłóżkowej kinezyterapii,
  • wczesna pionizacja pacjenta (minimalizowanie wystąpienie negatywnych skutków długotrwałego unieruchomienia).

Systematyczne i częste ćwiczenia oddechowe:

  • ułatwiają wymianę gazową w płucach- poprzez utrzymanie prawidłowej ruchomości klatki piersiowej,
  • wzmacniają przeponę,
  • aktywizują pomocnicze mięśnie oddechowe,
  • ułatwiają odkrztuszanie zalegającej wydzieliny.

 

W usuwaniu wydzieliny zalegającej w drzewie oskrzelowym pomagają:

  • oklepywanie klatki piersiowej,
  • inhalacje,
  • stosowanie pozycji drenażowych.

 

Rehabilitacja w okresie późnym :

  • ćwiczenia oporowe dla zwiększenia siły kończyn górnych,
  • ćwiczenia ogólno kondycyjne z elementami ćwiczeń koordynacyjnych, równoważnych, rozluźniających, poprawiających wytrzymałość chorego,
  • poprawa funkcji ręki,
  • ćwiczenia samoobsługi,
  • opanowanie poruszania się na wózku inwalidzkim.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *